Ambijent je mračan, ali poetika jezika održava ravnotežu između realnosti i simbolike. Ulice su opisane tako da svaki detalj — prljava kaldrma, miris benzina, neon koji treperi — postane metafora unutrašnjih stanja. Naracija koristi retke, oštre rečenice u trenucima akcije, dok introspektivni delovi teku dugačkim, melankoličnim pasusima koji otkrivaju unutrašnje monologe i dileme.